"ภัณทิรา" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากบ้านว่างให้เช่า

ดิฉันเคยรับรู้เรื่องภูตผีปีศาจมานับไม่ถ้วน ทั้งผู้ใหญ่เล่าให้ฟังสมัยเด็กๆ จนเรียนจบและเข้าทำงานก็ได้ยินจากเพื่อนฝูงอีกมากมาย รวมทั้งอ่านหนังสือและดูหนังอีกหลายสิบเรื่อง เพราะชอบความตื่นเต้นเขย่าขวัญ แต่เมื่อจบแล้วก็แล้วกัน

ผีจะมีจริงหรือเปล่าก็ไม่ทราบ คนเราอาจจะตาฝาด หรือหวาด ระแวงจนเห็นภาพน่าสยดสยองไปเองก็เป็นได้

ในที่สุด ดิฉันก็พบกับเรื่องหลอนสุดขีดเมื่อต้นปีนี้เอง!

ดิฉันกับสามีเพิ่งแต่งงานกัน เราไม่มีปัญญาสร้างเรือนหอเหมือนคนร่ำรวยหรอกค่ะ ต้องอาศัยอยู่กับญาติที่ถนนสุโขทัย จนกระทั่งมีน้องสาวจากต่างจังหวัดมาอยู่อีกคนเพื่อเรียนหนังสือในกรุงเทพฯ ทำให้ดิฉันค่อนข้างคับใจเลยตัดสินใจว่าจะไปเช่าบ้านเขาอยู่ดีกว่า

แต่บ้านเช่าก็ไม่ใช่หาง่ายๆ นะคะ ประเภทราคาเหมาะสมกับเรา ไหนจะมีปัญหาเรื่องถ้าไม่ใหญ่ก็เล็กเกินไป ข้อสำคัญก็คือไกลจากที่ทำงานของดิฉันกับสามีแถวปิ่นเกล้าด้วยค่ะ

วันหนึ่งก็ได้ข่าวว่ามีบ้านเช่าแถวสวนอ้อย...ใกล้กับที่ทำงานเรายิ่งกว่าบ้านเดิมด้วยซ้ำ ดิฉันก็นัดหมายกับนายหน้า แล้วชวนสามีไปดูก่อนจะตกลงใจ

บ่ายวันเสาร์เราก็พบกับนายหน้าชื่อ วุฒิ อายุสามสิบเศษ รูปร่างทะมัดทะแมง แต่งตัวเรียบร้อย พูดเก่งตามอาชีพแต่ก็สุภาพและมีอารมณ์ขันดี...บ้านนั้นเข้าซอยหลายเลี้ยว สภาพตึกครึ่งไม้ค่อนข้างเก่า แต่ทาสีกับตกแต่งไว้สวยเชียว มีรั้วรอบขอบชิดในเนื้อที่ราว 50 ตารางวา มีเพื่อนบ้านเรียงรายทั้งสองฟากถนน

ชั้นล่างปูพื้นปาร์เกต์ มีห้องครัวกับห้องน้ำ และอีกหนึ่งห้องนอน มีโต๊ะรับแขกชิดผนัง โต๊ะกินข้าวและไซด์บอร์ด ลมหนาวพัดกรูเกรียวเข้ามาทางหน้าต่างเหล็กดัดที่เปิดกว้าง มีมุ้งลวดและม่านสวยๆ ที่รูดเปิดรับแสงสว่าง

ดิฉันรู้สึกมึนหัวนิดหน่อย เลยนั่งบนโซฟาสีนวลพลางลูบไล้ที่เท้า แขน...มองดูห้องน้ำที่ประตูแง้มไว้ คาดว่าบ้านหลังนี้คงมีอายุไม่ต่ำกว่า 20 ปี หรือไม่ก็เกือบ 30 ปีแน่นอน

เจ้าของบ้านเดิมไปไหนนะ? มีคนมาเช่าอยู่กี่รายแล้ว?

เสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาเก่าๆ ซึ่งถือว่าเป็นของธรรมดา ที่บ้านหลังนี้พบเห็นมาเนิ่นนาน...ข้อสำคัญคือเคยมีเรื่องร้ายกาจอุบัติขึ้นบ้างหรือเปล่า?

คุณวุฒิชวนเราขึ้นไปดูชั้นบนที่มีสองห้องนอนกับระเบียงหน้าบ้าน แต่ดิฉันขอตัวนั่งพักก่อน...ดูห้องครัวห้องน้ำแล้วจะตามขึ้นไป ...ครั้นละสายตาจากบันไดหันมาก็เห็นคล้ายมีใครเดินผ่านแว่บๆ อยู่ในห้องน้ำ

ใครกัน? ในเมื่อเรามาบ้านนี้เพียงสามคนเท่านั้นเอง!

เท้าไวเท่าความคิด ดิฉันลุกเดินไปผลักประตูห้องน้ำเข้าไป ทุกสิ่งดูสะอาดสะอ้าน มีกลิ่นสบู่โชยกรุ่นมาเข้าจมูก...โถส้วมแบบชัก โครก มีอ่างอาบน้ำที่คุณวุฒิคงเข้ามารูดม่านพลาสติกไว้เมื่อครู่ก่อน ดิฉันหันมองอ่างล้างมือสีขาว เหนือขึ้นไปคือกระจกเงาใหม่เอี่ยม... คงจะซื้อมาเปลี่ยนบานเก่าแน่นอน

ดิฉันก้าวไปไขน้ำที่อ่างล้างมือ...ประตูปิดโครมจนสะดุ้งโหยง

หันขวับไปมองแล้วถอนใจยาว...คงจะเป็นเพราะสายลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างรุนแรง...แต่ลืมนึกไปว่าประตูน่าจะเปิดเข้ามาตามแรง ลมมากกว่าจะสวนทางออกไปปิดสนิท

เปิดน้ำล้างมือฟอกสบู่ก่อนจะมองเห็นผ้าเช็ดมือสีสวยที่ห้อยอยู่ข้างกระจก...นี่ก็คงซื้อใหม่มาติดหยกๆ อีกเช่นกัน

น้ำเย็นๆ หยดลงมาหลังมือที่แห้งดีแล้ว ดิฉันละสายตาจากผ้าเช็ดมือลงมามองก็ต้องย่นคิ้ว เมื่อเห็นหยดน้ำแดงๆ ที่หลังมือทั้งสองข้าง...แปะๆๆ หยดน้ำนั้นย้อยลงมาติดๆ กัน ท่ามกลางอากาศเยือกเย็นจนขนอุยที่ต้นคอลุกซ่า...กลิ่นเหม็นคาวพลุ่งขึ้นกระทบจมูกทันใด

เงยหน้าขวับขึ้นไปแทบจะช็อกตายคาที่!

ผู้หญิงในชุดดำเกาะอยู่ที่ผนังเหนืออ่าง ดูคล้ายทะลุลงมาจากเพดาน ผมยาวตกลงมาปิดหน้าตา เลือดสดๆ แดงฉานไหลจากผมของเธอลงมาใส่หน้าตาดิฉันเหมือนสายน้ำ รู้สึกคล้ายสมองกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ได้ยินเสียงร้องกรี๊ดๆ จนแสบแก้วหู ตามด้วยเสียงตะโกนของสามีไม่ผิดกับเสียงปืนสนั่นหวั่นไหว

ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าสามีกับคุณวุฒิที่จ้องมองห่วงใย ดิฉันสะบัดหน้างุนงงก่อนจะพบว่าตัวเองยังนั่งอยู่ที่โซฟาสีนวลตามเดิม ...มองไปที่ประตูห้องน้ำก็เห็นว่ายังแง้มอยู่อย่างนั้น

ขากลับ ดิฉันถามคุณวุฒิว่าเคยมีผู้หญิงถูกฆ่าในห้องน้ำหรือเปล่า? เขาก็พยักหน้ารับโดยดีโดยไม่ยอมเล่ารายละเอียดใดๆ ส่วนเราก็ยังวิ่งหาบ้านเช่าต่อไปค่ะ!

ข้อมูลจาก :

เรื่องที่เกี่ยวข้อง :